" هر طفليبه محض اين كه به زبان مي آيد، برحسب يك تعليم الهي هرچه را مي بيند از حقيقت و سببآن جويا مي شود و كشف ماهيت آن را مي خواهد. اگر مربيان و معلمان او دانا باشند وحقايق هر چيزي را به او خاطر نشان كنند، به همان طور آن نهال انسانيت كه تازه از دلاو سر برزده است، نشو و نما گرفته، ميوه سعادت و كام دل بار مي آورد و آنچه از كمالمنتظر و سعادت اصلي خداوند متعال درباره او به اراده ازلي مقدر فرموده به آن مايلمي گردد. ولي اگر به عكس، مربيان و اولياي آن طفل بيچاره، به حكم يك بدبختي آسمانيمردمان جاهل و بي خبري باشند، سوزن در چشم دانش و تازيانه بر روي خنگ طلب آن كودكبدبخت زده، چشم بصيرتش را كور و پاي سمند طلبش را لنگ ساخته و نهال برومند اميد اورا از ريشه بر مي كنند."